Quote

“I'd rather regret the things that I have done than the things that I have not.”
― Lucille Ball

Tuesday, January 12, 2010

Arie


As a remembrance to my father, here is the speech spoken (in Dutch) during the cremation ceremony.




Soms zou je willen dat gisteren nooit voorbij ging, omdat vandaag alles zo anders is…..


Met die woorden die zoveel zeggen over de impact van dit onverwachte verlies wil ik u van harte welkom heten.
Er is afgelopen maandag een einde gekomen aan het leven van Arie, onze man, vader en opa.
Zijn lichaam staat hier in ons midden en we brengen eer aan dat lichaam.
Om de mens die erin geleefd heeft.
We moeten vandaag afscheid nemen van een lieve man, vader en opa.
Met respect en dankbaarheid zetten we deze plechtigheid in het teken van zijn leven en liefhebben.

Het leven lijkt als een cirkel, van geboren worden tot sterven.
Vandaag moeten we onder ogen zien dat de cirkel van het leven van Arie gesloten is.
Onverwachts en meedogenloos.
Die cirkel is het symbool van verbondenheid en geborgenheid en juist daarom zo passend wanneer we afscheid nemen van een geliefd iemand.
Verbondenheid willen we ook symboliseren door licht.
Daarom zullen we straks een cirkel van licht ontsteken.
De cirkel als symbool voor verbondenheid.
Het licht omdat het verwarmt en troost.
Het is donker in het leven van mensen die een verlies moeten verwerken.
Daarom ontsteken we licht, omdat het altijd sterker is dan de duisternis.
Licht om zicht op elkaar te houden en elkaar niet uit het oog te verliezen.
Licht voor wie achterblijft, zodat de nacht niet te donker en de dag niet te koud wordt.
Een klein gebaar met een groots effect.
Deze cirkel van licht zal jullie voor altijd verbinden met Arie.

Arie werd geboren op 7 november 1923 in Rotterdam.
Hij was de één na jongste in het hechte gezin en hij had een goede jeugd samen met zijn broer en 4 zussen.
Er werd een basis gelegd voor een warme familieband die altijd is gebleven.
Na de lagere school ging hij naar de Ambachtsschool en vervolgens ging hij naar de avond MTS.
Hij wist wat hij wilde worden; boordwerktuigkundige.
Toen hij echter op sollicitatiegesprek ging naar de KLM werd bij de keuring ontdekt dat hij kleurenblind was en die droom ging aan hem voorbij.
Het was een grote tegenvaller voor hem.
Gelukkig kon hij bij dezelfde maatschappij wel aan het werk als grondwerktuigkundig.

Na de oorlog, tijdens de bevrijdingsfeesten kwam Arie, die gek was op dansen, een meisje tegen dat ook erg hield van dansen.
Ze kregen verkering en op 3 oktober 1946 stapte het gelukkige stel in het huwelijksbootje.
Twee weken later vertrok Arie voor zijn diensttijd naar Batavia – Indië waar hij ging werken op het vliegveld.
Zodra er een plek om te wonen was scheepte Loes in om zich bij hem te voegen.
Er volgden fantastische jaren waarin het jonge stel veel vrienden maakte die jaren later nog steeds tot hun vriendkring behoorden.
Het was een saamhorige tijd.
In oktober 1947 werd in Batavia Leo geboren en bijna vier jaar later, in augustus 1951, werd dochter Loes geboren.
Maar die laatste gebeurtenis was in Vlaardingen want het gezin was in 1950 voor verlof teruggekomen naar Nederland.
Af ze terug zouden gaan naar Indië hing af van feit of Arie werk in Nederland kon krijgen.
Dat lukte; Hij kon een baan krijgen bij Hollandsche Signaal in Hengelo en zo kwamen ze uiteindelijk in Twente terecht.
Het was erg wennen voor Arie en bovendien moesten ze, materieel gezien, bouwen aan een nieuwe toekomst want ze waren door de politieke situatie in Indië veel kwijtgeraakt.

Vader Arie was een man die altijd bezig was.
Hij was heel erg handig en deed echt alles zelf.
Als er iets te bouwen viel dan kon je op hem rekenen.
In Hengelo woonden ze eerst aan de Hendrikstraat maar later aan de Breemarsweg en altijd viel er wel wat te bouwen of te verbouwen.
Arie legde cv aan, bouwde kasten en bouwde zelfs eigenhandig een caravan.
Op serieuze en precieze wijze was hij altijd bezig met zijn baan of andere werkzaamheden.
Uiteraard was er ook tijd voor zijn gezin want de kinderen hebben diverse fijne herinneringen aan die periode.
Samen met de auto op pad, dagjes uit naar de familie en later heerlijke vakanties in binnen en buitenland en dan natuurlijk met de zelfgebouwde caravan.
Arie reed en Loes stippelde de weg uit.

Als vader kon Arie behoorlijk streng zijn maar dat was hij niet alleen voor zijn kinderen ook voor hemzelf lag de lat hoog.
Hij leefde volgens duidelijke regels en was erg beschermend voor zijn zoon en zijn dochter.
Hij vond het moeilijk om zijn liefde te uiten en compenseerde dat met bezorgdheid en aandacht.

Het is al gezegd, Arie kon alles, een super-doe-het-zelver.
Kundig en handig maar dat betekende ook dat hij slecht uit handen kon geven wat vervolgens nog wel eens leidde tot een confrontatie met zijn zoon.
Later werd het allemaal wat milder maar voor Arie bestond er eigenlijk alleen zwart en wit.
Hij was geen man van compromissen en met hem in discussie gaan had weinig zin.
Maar hij was ook een man die streefde naar gelijkheid, onderscheid maken daar hield hij niet van.

In 1970 verhuisde het gezin naar Losser omdat Arie directeur werd van een vestiging in Gronau.
Het was een positieve ontwikkeling want het was een heerlijke tijd in een heerlijk huis.
Mooie jaren zijn het geweest.

In 1978 werd het eerste kleinkind, Irene, geboren en tot 1983 volgden er nog drie; Eva, Marjolein en Jasper.
Het leek alsof Arie wat meer ruimte aan de kleinkinderen kon geven.
Hij betrok ze bij zijn bezigheden en opa was er altijd voor ze.
Hij had interesse en was belangstellend naar hun vorderingen want het was natuurlijk wel belangrijk dat ze goed terecht zouden komen.
Hij volge trots hun prestaties.

Zo kwam de periode van zijn vervroegde uittreden en hij bereide zich daar grondig op voor.
Er kwam immers veel vrije tijd en als voorbereiding bouwde hij eerst maar eens een garage aan het huis.
Daar kwam een hele werkplaats in en tevens een oven voor zijn hobby, het pottenbakken.
In die jaren bouwde hij ook een kweekkas en er werden groentes en plantjes verbouwd.
Overigens was het bouwen van de kas leuker dan het hebben van de kas.
Zo ging het ook wel een beetje met de vijver.
Arie bouwde nu eenmaal graag dingen,
Van zandkastelen, tot locomotieven – hij wilde altijd iets maken.

De periode na de pensionering bracht ook tijd voor fijne vakanties met zijn zus en zijn zwager.
Daar genoot Arie van want met die zwager deelde hij zijn grote passie; modelbouw.
En natuurlijk ieder jaar een lang weekend met pinksteren of hemelvaart weg met het hele gezin.
Dat vond hij belangrijk en hij waardeerde de saamhorigheid.
Fijne herinneringen zijn er aan die periodes.

In 1992 besloten Arie en Loes vanwege het hartinfart van Arie naar Hengelo te verhuizen en ze kregen daar een heerlijk appartement.
Voorwaarde was wel dat er een mooie hobbyruimte zou zijn zodat hij verder kon met zijn hobby’s - het bouwen.
Toch werd zijn wereld de laatste jaren steeds kleiner en zo kwam er dat moment dat hij moest besluiten om zijn hobby los te laten.
Hij liep slecht en zijn gezondheid werd minder.
Het was een zware strijd voor hem en hij verloor de interesse in het leven.
Hij was altijd zo opgegaan in zijn hobby’s dat er weinig ruimte was geweest voor andere bezigheden zoals lezen of sporten.
Hij probeerde noodgedwongen nog vertrouwd te raken met de computer maar daarvoor miste hij het inzicht en dat frustreerde hem.
Pas toen hij echt los kon laten en de hobbyruimte opgeruimd werd kwam er verzoening.
Het leek als een bevrijding en hij voelde zich weer beter.
Hij genoot weer, samen met Loes van de dagen en van alles wat het hem bracht.
Lekker uit eten en de familie om hem heen, daar deed je hem een groot plezier mee.
Juist daarom is deze kerst zo bijzonder geweest, het hele gezin compleet.
Overigens leek hij deze dag te voorzien want hij was ervan overtuigd dat het de laatste keer zou zijn.
Hij maakte daar een opmerking over en die was doorspekt met een dosis cynisme.
Want hoewel hij nooit een prater is geweest, dat soort grappen waren typerend voor hem.
Eigenlijk kunnen we zeggen dat hij altijd een echter Rotterdammer is gebleven, inclusief de voorkeur voor zijn voetbalclub.
Zo zijn er heel wat dingen geweest die hem plezier brachten in het leven.
Naast zijn vrouw die zoveel voor hem betekende, zijn gezin en zijn werk was er bijvoorbeeld het dansen van de tango.
Daarom willen we zijn levensverhaal afsluiten met de klanken van deze dans, de klanken die ons voor altijd zullen herinneren aan Arie.

We komen langzaam aan het einde van deze plechtigheid.
De cirkel is rond.
Ik wil u allemaal veel sterkte toewensen bij het verwerken van dit verlies.
Dat er altijd iemand zal zijn die in verbondenheid naast je wil staan, die een arm om je schouder wil leggen of eenvoudig in stilte nabij wil zijn.
Vooral voor jou Loes is de weg die voor je ligt een onbekende weg.
Jullie waren zo met elkaar verbonden en het sterven was zo onverwacht.
Ik wens jou toe dat de kracht van de cirkel van licht voelbaar zal zijn als een liefdevolle deken van verbondenheid.
Alle familie en vrienden wens ik toe dat alle mooie herinneringen aan Arie voor altijd een speciaal plekje in het hart zullen krijgen.
Zo zal hij liefdevol verder leven.
Verder leven in alle mensen die hij gekend en liefgehad heeft.
Zo zal de cirkel rond zijn.



Printfriendly

Contact Form

Name

Email *

Message *