Quote

“I'd rather regret the things that I have done than the things that I have not.”
― Lucille Ball

Friday, June 12, 1998

Kort bezoek aan Jakarta 1998 (Deel 3)

De oude ophaalbrug

Deel 3



Ga naar Deel 4


Vervolg donderdag 30 april



Eenmaal aangekomen op de gewenste bestemming, langs de Kali Besar Timur, zie ik in de verte de oude ophaalbrug, die ook in de jaren veertig al een monument vormde.

Dit is het echte oude Batavia, maar sterk verwaarloosd. De bekende verschijnselen, hutjes langs de weg, onder de viaducten en langs, achter en op de spoorlijn.

Daarachter een terrein waar de aller armsten leven. Vuil en oude voertuigen worden gedumpt, gesloopt en opgelapt, een kruising van een zigeunerkamp, vuilnisbelt en een autokerkhof. Armoe en bedelarij is daar troef. Wat mij bijzonder opviel was het transport. In deze omgeving is naast de gemotoriseerde Bajaj, ook de fiets met zitje een geëigend vervoermiddel. Ik heb er geen gebruik van gemaakt omdat ik enerzijds meer houd van wandelen, dan valt je veel meer op en ook geen zin had tegen een bezweet en stinkend lichaam aan te moeten zitten.

De haven was een openbaring. Je moet wel betalen als je het terrein op wilt, als ik me goed herinner Rp 100. Een lange smerige inham, waar de eerder genoemde kali op uitkomt, met allemaal dezelfde schepen die qua uiterlijk mogelijk niet veel verschillen van die van een jaar of vijftig geleden, behalve dan dat ze naast een zeiluitrusting ook een motor hebben. Deze schepen varen tussen de verschillende Indonesische eilanden en lijken met name inlandse producten te vervoeren, vooral tropisch hardhout, maar ook cement en andere bouwstoffen. Naar men zegt hebben ze geen navigatie apparatuur aan boord te hebben, maar ik heb dat niet onderzocht.



Oude haven met zeilschepen

Naar schatting zijn het wel vijftig schepen die daar zo onder een hoek van 45 graden met de punt naar de kade tegen elkaar aanliggen. Met lange gezaagde boomstammen wordt een loopplank naar de kade gemaakt, waarover de werklieden bij het laden en lossen moeten lopen.

De meesten hebben zich helemaal beschermd tegen de zon en het vuil. Een doek om het hoofd gewikkeld en daar weer een klep overheen. Ongelooflijk dat die lui het vol houden, het zware werk in de hitte en zon en meestal op blote voeten en waarschijnlijk voor een hongerloon. Er lijkt weinig veranderd met zo’n 40 jaar geleden.

Even later valt me op hoe het beloningssysteem werkt bij het beladen van een schip. Een sjouwer krijgt nadat hij de lading op zijn schouder heeft gepland een stokje in zijn hand geduwd van een soort voorman. Bij het afleveren van de lading wordt het stokje weer ingenomen en op de een of andere manier geregistreerd. Het aantal stokjes zal zijn dagloon bepalen.

Aan de andere zijde van de loswal is het water ruimer en daar liggen ook wat grotere en modernere schepen, hoewel nog steeds oud en gebrekkig. Daar worden andere materialen verscheept, zoals het bekende Indoneschische bier (Anker Bir), wat van enige afstand net Amstel bier lijkt. Het is overigens ook van Amstel. Het uitzicht naar zee stelt weinig voor, dat wil zeggen het ziet er niet fris uit en geen tropische eilanden te bekennen, zoals die daar ergens wel moeten liggen, mogelijk iets verder uit de kust.

Voormalig Paleis van Justitie

Ik besluit weer terug te lopen. Zoals de hele tijd al, ook nu weer veel aandacht, soms gewijs of gekijk, dan weer gelach en geroep van Hey Mister, how are you? De telefoon die ik bij me heb gaat af, maar ik kan hem niet snel genoeg uit mijn tas krijgen. Het blijft een raadsel wie er heeft gebeld, in Europa slapen ze nog.

Bij de uitgang van de haven kom ik de mannen met de fietsen weer tegen, maar ik ga niet op hun aanbod in. Als ik op de splitsing uitkom bij de ophaalbruggen, besluit ik links af te gaan en beland in een straat met allerlei bedrijfjes, die op de een of andere manier met de scheepvaart zijn verbonden of geweest.

Zo zijn er bij die rollen staalkabel hebben, anderen zijn gespecialiseerd in touw of zeilmakerij en een bedrijf dat zich nu alleen nog maar bezig houdt met het verwerken van plastic tot dekkleden.

Aan het eind van deze straat beland ik bij een opbrekende markt, het is tegen vieren, en kom onverwacht bij het Historisch Museum terecht, dat vroeger het paleis van Justitie was. Het is te laat om naar binnen te gaan, maar een foto kan er nog wel af.

Het oude station
Iets verder kom ik bij het oude station van Batavia, dat natuurlijk ook vastgelegd moet worden. Rond deze tijd beginnen de kantoren en departementen leeg te lopen, waardoor het ter plekke vreselijk druk is met voetgangers, bussen en auto’s. Een geweldige herrie en stank, dit kun je niet op een foto vastleggen.

Ik wil voor het donker terug in het hotel zijn, dus rond zes uur, en besluit om de M08 weer te nemen. Op het punt waar ik mij nu bevind moet ie langs komen. Als je weet hoe het werkt is het kinderspel. Even later zit ik erin, met nog twee dames. De buschauffeur is met twee dingen tegelijk bezig.

Enerzijds manoeuvreert hij zijn aftandse busje door het chaotische verkeer en anderzijds speurt hij de wegkant af naar nieuwe passagiers. Voor en achter hem rijden zijn concurrenten en wie het beste speurt krijgt de meeste klanten.
Na een half uur rijden zijn we aanbeland op het punt waar de M08 busjes weer keren en ik stap uit, waarna een wandeling van 20 minuten volgt. Klokslag zes ben ik weer thuis, vreselijk moe, maar erg voldaan.

Thuis zou ik dan eerst een borrel nemen, maar hier ga ik eerst in bad en doe een aanslag op het mineraalwater in de koelkast. Vervolgens even op bed uitrusten en de TV aan, totdat het zweten ophoudt om me vervolgens aan te kleden en naar de hal van het hotel te begeven om een paar flessen bier tot mij te nemen.

Zodra ik weer tot rust ben gekomen ga ik aan tafel en bestel een mie schotel, die met eetstokjes wordt geserveerd. Had ik pas nog in Singapore geoefend, dus geen enkel probleem. De koffie achteraf daar moet je aan wennen, veel en een bijzondere beetje goedkope smaak, maar niet zo slap als de Amerikanen hem zetten.

De avond breng ik door met winkelen in de buurt, waar ik een aantal textiel winkels had gezien. Het worden een drietal T-shirts voor de achterblijvers. Terug in het hotel informeer ik naar de mogelijkheid van een excursie naar Bogor. De dienstdoende hotel manager komt met een stapel brochures en veel betere ideeën. Omdat ik maar een dag heb kies ik voor een verzorgde busreis naar Bandung. Kosten zijn US$ 55, vertrek is om 7 uur en terug om ca. 19.00 uur. De man gaat de reservering doen. Daarvoor maakt hij gebruik van een van de telefoons, die in een gang staan opgesteld voor de hotelgasten, terwijl hij zelf een telefoon voor zijn neus heeft. Ik vraag me af wat er aan de hand is, waarschijnlijk wordt er wat geritseld. Dat zal de volgende morgen wel blijken.

Nog even naar de bar, waar ik een Amerikaan tegen kom die ook al een aantal dagen in het hotel verblijft. Hij komt uit Californie, Orange County. Daar heeft hij in onroerend goed gehandeld en de zaak aan zijn zoon over gedaan. Met pensioen vanaf zijn vijftigste en nu 70 jaar en voortdurend op reis. Zijn vrouw kon niet mee wegens maagklachten, dus is hij lekker alleen op stap en gaat morgen naar Bali.


Ga naar Deel 4




Printfriendly

Contact Form

Name

Email *

Message *